Ilustración: Joan Miró
Boceto
En el fuego de la memoria el país arde.
Allí se reflejan los antifaces de todas las semanas.
El amor como el mar pinta bocetos.
Las fotografías no son necesarias donde hay balcones,
Ni la ambigüedad es necesaria cuando levitan las sombras del invierno.
Lúgubres tambores sustituyen las palabras.
El país es una ráfaga donde se calcinan las sienes.
Como animal muero en un país caduco,
Difuso por esas viejas escopetas de las fábulas.
Schets
In het vuur van de herinnering brandt het land.
Daar worden de maskers van alle weken weerspiegeld.
De liefde schildert schetsen zoals de zee.
Men heeft geen foto’s nodig waar balkons zijn,
Noch dubbelzinnigheid wanneer de schaduwen van de winter zich verheffen.
Lugubere trommels vervangen de woorden.
Het land is een vlaag waarin de slapen verschroeid worden.
Als een dier sterf ik in een vluchtig land,
Diffuus door die oude geweren der fabels.
Traducción: Michel Krott
Marea alta en el espejo
De esta nada soy, del hondo de la tierra,
De los platos donde aúlla la nostalgia.
Cada noche los espejos asaltan las ventanas:
Dóciles sombras se abrazan en el fuego;
Ataúdes anticipan el atrio de la mañana.
La memoria muere en la suerte de los sueños.
¿Quién conmigo en este vértigo goteando sobre el muro,
Sobre la lengua desangrada de los cerrojos?
Aquí la fosa es la mía y la de otros orfebres.
No hay altares, ni sedantes para seducir la ternura.
Todo es transitivo: la carne viva, la carne del paladar.
A ratos el incienso de los gritos espanta;
Espanta el chubasco del descenso y el pájaro final de las trompetas.
Ya para caer, infalible, ríen de par en par
Las sales pesadas del concreto, las campanas solemnes,
Y la ausencia que uno deja en otros hombros
Para repetirse como las fechas en otras humedades placentarias.
Hoogwater in de spiegel
Uit dit niets kwam ik voort, uit het diepst van de aarde,
Uit de schalen waarin het heimwee jankt.
’s Nachts bestormen spiegels de ramen:
Volgzame schaduwen omhelzen elkaar in het vuur;
Doodskisten vervroegen het atrium van de ochtend.
De herinnering sterft in gedroomd geluk.
Wie volgt me in deze duizeling druipend van de muur,
Van de bloedeloze tong der grendels?
Deze groeve behoort aan mij en andere edelsmeden.
Geen altaar, noch pijnstillers om tederheid te verlokken.
Alles is transitief: het levende vlees, het vlees van het gehemelte.
Af en toe jaagt de wierook der kreten angst aan,
Verschrikt me de stortbui der afdaling en de laatste vogel der trompetten.
Klaar om te vallen, onfeilbaar, lachen wijd open
De zware zouten van het beton, de plechtige klokken,
En de afwezigheid die men op andere schouders laadt
Om terug te keren zoals dagen in andere placentavochten.
Traducción: Michel Krott
Leer más en:
0 comentarios:
Publicar un comentario en la entrada